niye ben artık kimse ile görüşmüyorum diye soranlarımız da var, kimileri, zalim bir bulut çöker ya hani bazı yorgun sabahlarınıza, bazıları, ne öğleni bekleyesin vardır ne de dayanabileceksindir akşama kadar var olmaya, en fenası, huzur veren sessizliğin de ötesinden bir yokluk gelir sarar, ve belki de, bir kavrayış çıkacaktır bunun da bağrından bir yerlerden, yine de, yakalayamayacaksın kaçıp giden güzel fotoğraflardaki anların içtenliğini, gerçekliğin gerçeğin vicdansız büyüsüne kapılacak da yavaş yavaş yok olacak sen dediğin şey…
bir bakıma gerçekleştirilemeyen gerçeklikler bütünü değil mi gerçek? tutunası olmayanların düşüşleri mi uyandıracak bizleri uykularımızdan ? tutkulu anıların sessizliği mi kavrayacak en ağrılı kırgınlıklarımızdan ?
öyle bi ruh varettiniz ki içimizde, düşüyorsak hep birlikte, yükseliyorsak el birliğiyle