hınçlarımız kıskanç bu çamur deryasında
yağmur güzel güzel olmasına
ufak tedirginlikler ufkun ötesinin hayalinde
uzakları seyretmek rahatlatıyor rahatlatmasına
bir an bakıyorum kapının önünde diz çökmüş ağlamaktayım
herhangi bir ahşap kapının
akşamın derin huzuru yayılıyor sokaklara işte
bir an bakıyorum ne zamandır baktığımın farkında değilim
kendimden kaçırdığım yalnızlıklarımın kalbine
usulca rahatlama olmuyor bu iniş çıkış cehenneminde
ne de yaşadığını anlayabiliyorsun sabahların erken temasında yatağının ucuna
herşey karman çorman bir bakıma
bir bakıma post-minimal
taşımak zor bunca yük
enerji vardan yok olabilir belki de
..
nasıllar acaba ne durumdalar baktığın o yalnızlıkların kalbi..